Mijn spinnige (on)waarbeelden.

12. apr, 2021



Een oudere vrouw stond bij de kassa van de supermarkt: "U kunt beter uw eigen boodschappentas meenemen, want die plastic tassen zijn niet goed voor het milieu", zei de kassiere.

De oude dame mompelde een verontschuldiging en zei: "In mijn tijd hadden we dat groene gedoe niet".

Waarop het winkelmeisje antwoordde: "Daarom hebben wij nu een probleem. Uw generatie had lak aan het redden van het milieu voor toekomstige generaties". Ze had gelijk, in mijn tijd hadden we niets met "groen".

Vroeger brachten wij de melk-, limonade- en bierflessen terug naar de winkel. De winkel stuurde deze terug naar de fabriek, daar werden ze gewassen en gesteriliseerd en opnieuw gevuld. Wij bleven keer op keer dezelfde flessen gebruiken. Maar we hadden niets met "groen" in die dagen.

Kruideniers verpakten onze boodschappen in papierenzakken, zodat wij dit weer voor van alles en nog wat konden gebruiken. We gebruikten ze niet alleen als vuilniszakken, maar ook als kaften voor onze schoolboeken. Wij deden dit om de boeken te beschermen, ze waren tenslotte niet ons eigendom (boeken werden door de school verstrekt). Door het kaft konden we onze boeken ook een persoonlijk tintje geven. Jammer dat we in die dagen niets met "groen" hadden.

Wij liepen de trappen op, want lang niet iedere winkel of kantoor had liften. We liepen naar de kruidenier en we klommen niet iedere keer in een 300 pk machine om twee straten ver te rijden. Maar, het meisje heeft gelijk, we deden niets aan "groen" toentertijd.

Vroeger wasten wij de luiers van de baby's omdat er geen wegwerpluiers waren. We droogden onze was aan de waslijn, niet in een energievretende droger. We gebruikten wind- en zonne-energie voor onze kleren. Onze kinderen kregen kleren van hun grote broer of zus, niet altijd nieuw natuurlijk. Natuurlijk heeft de jongedame gelijk, wij hadden echt niets met "groen".

In onze tijd hadden we één televisie of radio in huis. Niet een TV in iedere kamer. Het scherm had de grootte van een zakdoek, niet eentje zo groot als de provincie Utrecht. Het klutsen en roeren in de keuken ging met de hand, we hadden geen elektrische machines die alles voor ons deden. Als we een breekbaar object met de post moesten versturen werd dit eerst verpakt in krantenpapier om het breken te voorkomen, niet in plastic bolletjes. Het grasmaaien ging met de hand en we gebruikten menselijke kracht, geen benzine of elektriciteit om een motor aan te drijven. Onze lichaamsoefening gebeurde automatisch, door het werk. Wij hoefden niet naar een "health club" om op lopende banden te lopen die electrisch worden aangedreven. Maar, ze heeft gelijk, wij deden niets aan het milieu.

Als we dorst hadden dronken we uit de kraan of een fontein zonder daarvoor iedere keer een plastic bekertje te gebruiken. We vulden onze pennen keer op keer bij met inkt, zonder iedere keer nieuwe te kopen. En we vervingen de scheermesjes als het mesje bot werd. Maar we deden niets aan "groen" in die tijd.

Vroeger pakten we de tram of bus en de kinderen fietsten naar school voordat de moeders een 24 uur taxiservice werden. We hadden één stopcontact in de kamer en geen rijen om een dozijn of meer elektrische apparaten te voeden. En we hadden geen computer gadget wat een signaal opvangt van een satelliet duizenden kilometers ver in de ruimte, om ons te vertellen waar de dichtstbijzijnde snackbar was.

Maar, is het niet triest dat de huidige generatie klaagt over hoe verspillend wij ouderen waren, alleen omdat wij niets met "groen" hadden in die tijd?

Wilt u zo vriendelijk zijn dit bericht door te geven aan een ander egoïstisch ouder individu, die een lesje in conservatie nodig heeft van een bijdehante jongere.

.
Schrijver onbekend

16. aug, 2020

 

 

Hva om barna mister skoleåret? Hva om de lærer å lage mat i stedet for matte? Å sy klær? Rydde opp? Å dyrke en frukthage? Hva om de lærer å synge sanger for besteforeldrene? Eller lese for sine yngre brødre og søstre? Når de lærer å ta vare på kjæledyrene dine og bade dem? Hvis de utvikler fantasien og maler et maleri? Hva om de lærer å være mer ansvarlige og knyttet til hele familien hjemme? Hvis vi foreldre lærer dem å være gode mennesker? Hvis du lærer og vet at det å være sammen og sunn er mye bedre enn å ha den nyeste mobiltelefonen? Kanskje vi savner det, og hvis de lærer det, kanskje vi ikke har tapt et år, kanskje har vi vunnet en flott fremtid.

 

(Ukjent kilde)

17. apr, 2020
9. nov, 2019



Veeboeren zeggen regelmatig: “Die mensen uit de stad, die hebben geen idee hoe het er in een stal aan toegaat. Ze moeten gewoon eens komen kijken.” Ik ben het daarmee eens. Het beeld dat veel mensen hebben van dieren in de veehouderij, klopt niet met de werkelijkheid.

Er wordt door de sector, de overheid, en reclames een veel te rooskleurig en onvolledig beeld geschetst over het leven van dieren in de veehouderij. Het gedeelte van het lijden en sterven van dieren wordt altijd weggelaten.

We weten uit wetenschappelijk onderzoek van onder anderen Frans de Waal dat dieren elke emotie en elke pijn ervaren die mensen ook ervaren. En ondanks deze kennis, laten we dieren in afschuwelijke omstandigheden leven en sterven.

Het minste wat we voor dieren kunnen doen, is het volledige en eerlijke verhaal over hun leven en sterven vertellen.

Consumenten hebben recht op die informatie om een bewuste keuze te kunnen maken. En als de veehouderij niets te verbergen heeft, zou transparantie geen probleem moeten zijn. Maar die transparantie is er nu niet, en wordt sterk tegengewerkt.

Er is op legale manieren geprobeerd om hier verandering in te brengen. Begin 2019 was ik bij een debat in de Tweede Kamer. Hier werd de motie van de PvdD over “de volledige werkelijkheid achter vlees, vis, zuivel en eieren bekendmaken” besproken. De motie werd weggestemd. Minister Schouten gaf in datzelfde debat aan dat de consument zelf verantwoordelijk is voor het verkrijgen van juiste informatie over het wel en wee in de veehouderij.

Maar hoe kan de consument dat doen als er een onvolledig en rooskleurig verhaal wordt verteld?

Mensen weten vaak niet dat varkens tussen stangen staan waarin ze zich niet eens om kunnen draaien. We zien geen reclames van biggen die doodgeslagen worden of liggen te creperen. We zien geen reclames van varkens in de gaskamers van het slachthuis.

Ook worden beloftes van de politiek niet nagekomen en wetten niet nageleefd. Bijvoorbeeld: het afknippen van staartjes is al sinds 1991 verboden maar het gebeurt nog steeds en wordt gedoogd. De biggensterfte had moeten dalen, maar is gestegen. Bijna 6 miljoen biggen per jaar overlijden al in de stal. In 2002 is beloofd dat in 2022 het perspectief van het dier leidend zou zijn in de veehouderij. We komen nog niet eens in de buurt.

Ik zelf heb online over deze onderwerpen meegesproken. Ook daar word een rooskleurig verhaal verteld door de sector en belanghebbenden. Elke keer als ik met feiten kwam over het lijden en sterven van dieren in de stal, of tijdens het transport, en in het slachthuis, dan werd ik uitgescholden, bedreigd, geblockt van de pagina of online gestalkt. Of er werd gezegd: “Dit gebeurt niet in Nederland.” Het gebeurt wel!

Dieren kunnen niet voor zichzelf opkomen.

Daarom ben ik blij dat er mensen zijn die dat voor ze doen. Door beelden zoals uit Boxtel te tonen, kunnen mensen niet meer zeggen: “Dit gebeurt niet in Nederland.” En dat is wat mensen letterlijk zeiden na de actie: “Is dit in Nederland?”

Het is triest dat het zover heeft moeten komen.
Meedoen aan deze actie was voor mij een noodkreet, naar de veehouderij, de overheid en de consument.

Ik voer helemaal niet graag actie op deze manier. Ik hou er niet van om mensen te laten schrikken of boos te maken. Ik snap dat het schrikken is als er ineens zoveel mensen op je erf staan. Ik snap ook dat het als een persoonlijke aanval voelt. Veel liever ga ik een gesprek aan, maar gesprekken hebben de afgelopen tientallen jaren nog niet tot verandering geleid.

Mensen die een autoruit inslaan om een hond uit de hitte te redden, worden helden genoemd. Waarom worden wij gezien als criminelen als we voor vee dieren opkomen?

“Boeren houden van dieren, en zorgen goed voor ze”, wordt veel gezegd. Ik geloof dat veel boeren binnen de wet goed voor hun dieren zorgen. Ik geloof ook dat er boeren zijn die van hun dieren houden. Ik ben hier niet om goede intenties in twijfel te trekken. Maar laten we reëel zijn. Dieren hebben niets aan goede intenties.

Wie denkt echt dat het in het belang van het dier is, om te leven zoals we op de beelden van Boxtel gezien hebben? Naar mijn mening moeten we niet onszelf en onze belangen, maar het perspectief van het dier centraal stellen.

Ik ben een brave burger. Ik ben 37 en ben nooit eerder met justitie in aanraking geweest. Ik heb altijd gewerkt, en doe sinds mijn 18e vrijwilligerswerk. Ik zing in een koor, en doe aan sport. Deze hele actie en de nasleep viel me erg zwaar.
Ook bij veeboeren en in de samenleving spelen veel heftige emoties. Dat is vervelend voor alle betrokkenen, ik zou willen dat dan anders kan. Maar ik vind dat we nooit mogen vergeten dat ons ongemak in het niet valt bij het lijden van dieren waar het hier om gaat.

Wij nemen dieren alles af wat ze bezitten. Hun vrijheid en hun leven. En we doen dat in een tijd waarin we niet meer afhankelijk zijn van dierlijke producten voor ons overleven. We hebben de luxe om liefdevollere keuzes te maken.

Activisten krijgen vaak het verwijt dat ze hun mening opdringen. Maar dringen wij als maatschappij niet onze mening aan dieren op?

We houden dieren gevangen, ze zijn weerloos tegenover ons, en ze lopen echt niet vrijwillig het slachthuis in. Ik heb bijna een etmaal in de cel gezeten en dat was geen pretje, ik wens geen enkel levend wezen een leven in gevangenschap toe.

Nogmaals, als je trots bent op je bedrijf en als de overheid trots is op de sector, dan zou volledige transparantie geen enkel probleem moeten zijn. En dat is waar deze actie over gaat.

Wees eerlijk, vertel het volledige verhaal, laat de waarheid zien.
Wat is er aan deze industrie dat zo verborgen moet blijven? Was er ook zoveel boosheid geweest als er een aardbeienkas was bezet?

Ik wil graag afsluiten met een citaat van CDA-politicus Jaco Geurts, hij zei: “Ethiek is niets anders dan eerbied voor het leven.” Ik heb eerbied voor elk leven, ook voor dierenlevens. Edelachtbare, ik vraag u, om in uw uitspraak recht te doen aan de echte slachtoffers. De dieren. Dank u wel



© Brechtje Wensveen

19. mei, 2019

 

 

 

 

 

 

Ik misgun niemand het eten
van een varkentje,
ook al staan die dieren vaak
een levenlang
in een veel te kleine ruimte
vol van een kwalijk gas,
wordt het voedsel
volautomatisch geregeld
en zien ze pas het zonlicht,
en ademen ze eindelijk
wat gezondere atmosfeer,
zeer gestrest op transport
naar uw bord.
Het kan echt anders!

 


© Rudolf