Mijn spinnige (on)waarbeelden.

9. nov, 2019



Veeboeren zeggen regelmatig: “Die mensen uit de stad, die hebben geen idee hoe het er in een stal aan toegaat. Ze moeten gewoon eens komen kijken.” Ik ben het daarmee eens. Het beeld dat veel mensen hebben van dieren in de veehouderij, klopt niet met de werkelijkheid.

Er wordt door de sector, de overheid, en reclames een veel te rooskleurig en onvolledig beeld geschetst over het leven van dieren in de veehouderij. Het gedeelte van het lijden en sterven van dieren wordt altijd weggelaten.

We weten uit wetenschappelijk onderzoek van onder anderen Frans de Waal dat dieren elke emotie en elke pijn ervaren die mensen ook ervaren. En ondanks deze kennis, laten we dieren in afschuwelijke omstandigheden leven en sterven.

Het minste wat we voor dieren kunnen doen, is het volledige en eerlijke verhaal over hun leven en sterven vertellen.

Consumenten hebben recht op die informatie om een bewuste keuze te kunnen maken. En als de veehouderij niets te verbergen heeft, zou transparantie geen probleem moeten zijn. Maar die transparantie is er nu niet, en wordt sterk tegengewerkt.

Er is op legale manieren geprobeerd om hier verandering in te brengen. Begin 2019 was ik bij een debat in de Tweede Kamer. Hier werd de motie van de PvdD over “de volledige werkelijkheid achter vlees, vis, zuivel en eieren bekendmaken” besproken. De motie werd weggestemd. Minister Schouten gaf in datzelfde debat aan dat de consument zelf verantwoordelijk is voor het verkrijgen van juiste informatie over het wel en wee in de veehouderij.

Maar hoe kan de consument dat doen als er een onvolledig en rooskleurig verhaal wordt verteld?

Mensen weten vaak niet dat varkens tussen stangen staan waarin ze zich niet eens om kunnen draaien. We zien geen reclames van biggen die doodgeslagen worden of liggen te creperen. We zien geen reclames van varkens in de gaskamers van het slachthuis.

Ook worden beloftes van de politiek niet nagekomen en wetten niet nageleefd. Bijvoorbeeld: het afknippen van staartjes is al sinds 1991 verboden maar het gebeurt nog steeds en wordt gedoogd. De biggensterfte had moeten dalen, maar is gestegen. Bijna 6 miljoen biggen per jaar overlijden al in de stal. In 2002 is beloofd dat in 2022 het perspectief van het dier leidend zou zijn in de veehouderij. We komen nog niet eens in de buurt.

Ik zelf heb online over deze onderwerpen meegesproken. Ook daar word een rooskleurig verhaal verteld door de sector en belanghebbenden. Elke keer als ik met feiten kwam over het lijden en sterven van dieren in de stal, of tijdens het transport, en in het slachthuis, dan werd ik uitgescholden, bedreigd, geblockt van de pagina of online gestalkt. Of er werd gezegd: “Dit gebeurt niet in Nederland.” Het gebeurt wel!

Dieren kunnen niet voor zichzelf opkomen.

Daarom ben ik blij dat er mensen zijn die dat voor ze doen. Door beelden zoals uit Boxtel te tonen, kunnen mensen niet meer zeggen: “Dit gebeurt niet in Nederland.” En dat is wat mensen letterlijk zeiden na de actie: “Is dit in Nederland?”

Het is triest dat het zover heeft moeten komen.
Meedoen aan deze actie was voor mij een noodkreet, naar de veehouderij, de overheid en de consument.

Ik voer helemaal niet graag actie op deze manier. Ik hou er niet van om mensen te laten schrikken of boos te maken. Ik snap dat het schrikken is als er ineens zoveel mensen op je erf staan. Ik snap ook dat het als een persoonlijke aanval voelt. Veel liever ga ik een gesprek aan, maar gesprekken hebben de afgelopen tientallen jaren nog niet tot verandering geleid.

Mensen die een autoruit inslaan om een hond uit de hitte te redden, worden helden genoemd. Waarom worden wij gezien als criminelen als we voor vee dieren opkomen?

“Boeren houden van dieren, en zorgen goed voor ze”, wordt veel gezegd. Ik geloof dat veel boeren binnen de wet goed voor hun dieren zorgen. Ik geloof ook dat er boeren zijn die van hun dieren houden. Ik ben hier niet om goede intenties in twijfel te trekken. Maar laten we reëel zijn. Dieren hebben niets aan goede intenties.

Wie denkt echt dat het in het belang van het dier is, om te leven zoals we op de beelden van Boxtel gezien hebben? Naar mijn mening moeten we niet onszelf en onze belangen, maar het perspectief van het dier centraal stellen.

Ik ben een brave burger. Ik ben 37 en ben nooit eerder met justitie in aanraking geweest. Ik heb altijd gewerkt, en doe sinds mijn 18e vrijwilligerswerk. Ik zing in een koor, en doe aan sport. Deze hele actie en de nasleep viel me erg zwaar.
Ook bij veeboeren en in de samenleving spelen veel heftige emoties. Dat is vervelend voor alle betrokkenen, ik zou willen dat dan anders kan. Maar ik vind dat we nooit mogen vergeten dat ons ongemak in het niet valt bij het lijden van dieren waar het hier om gaat.

Wij nemen dieren alles af wat ze bezitten. Hun vrijheid en hun leven. En we doen dat in een tijd waarin we niet meer afhankelijk zijn van dierlijke producten voor ons overleven. We hebben de luxe om liefdevollere keuzes te maken.

Activisten krijgen vaak het verwijt dat ze hun mening opdringen. Maar dringen wij als maatschappij niet onze mening aan dieren op?

We houden dieren gevangen, ze zijn weerloos tegenover ons, en ze lopen echt niet vrijwillig het slachthuis in. Ik heb bijna een etmaal in de cel gezeten en dat was geen pretje, ik wens geen enkel levend wezen een leven in gevangenschap toe.

Nogmaals, als je trots bent op je bedrijf en als de overheid trots is op de sector, dan zou volledige transparantie geen enkel probleem moeten zijn. En dat is waar deze actie over gaat.

Wees eerlijk, vertel het volledige verhaal, laat de waarheid zien.
Wat is er aan deze industrie dat zo verborgen moet blijven? Was er ook zoveel boosheid geweest als er een aardbeienkas was bezet?

Ik wil graag afsluiten met een citaat van CDA-politicus Jaco Geurts, hij zei: “Ethiek is niets anders dan eerbied voor het leven.” Ik heb eerbied voor elk leven, ook voor dierenlevens. Edelachtbare, ik vraag u, om in uw uitspraak recht te doen aan de echte slachtoffers. De dieren. Dank u wel



© Brechtje Wensveen

19. mei, 2019

 

 

 

 

 

 

Ik misgun niemand het eten
van een varkentje,
ook al staan die dieren vaak
een levenlang
in een veel te kleine ruimte
vol van een kwalijk gas,
wordt het voedsel
volautomatisch geregeld
en zien ze pas het zonlicht,
en ademen ze eindelijk
wat gezondere atmosfeer,
zeer gestrest op transport
naar uw bord.
Het kan echt anders!

 


© Rudolf

14. mrt, 2019



Bedenk:

1. Vrijwel alles wat de mens uitstoot is gif.

2. Sedert de intrede van de luchtvaart, de constante stijging ervan, zie je dat ook terug in de afwijkende en te hoge opwarming. Oftewel, de constante toename van vliegbewegingen, zorgt voor, naast de natuurlijke temperatuurstijging, ook voor extra temperatuur stijging.

Klopt dat denk je, dan bedenk dit:

Jaren geleden werd er door de vulkaan uitbarsting te IJsland, twee weken niet gevlogen, met als direct gevolg: reeds na die twee weken een lichte temperatuur daling. En dit werd slechts voor een klein deel door de uitbarsting van de vulkaan veroorzaakt.
Het overgrote deel doordat de lucht daar boven onze hoofden dagelijks een stuk schoner werd.
Met ook minder geluidsoverlast aan de grond.
Het is niet voor niets dat bij mooi en rustig hogedrukweer boven West Europa, juist Nederland vaak relatief gezien, de hoogste (en snelste) temperatuur (stijging) kent.
Veroorzaakt door inversie, welke extreem wordt versterkt door de uitlaatgassen daarboven, welke als een potdeksel boven over onze hoofden hangt.
Niet verwonderlijk wanneer men bedenkt dat er boven Nederland de meeste vliegbewegingen plaats vindt. Ons kikkerlandje daarboven is één groot kruispunt. En dus ook één groot vliegveld. Met als gevolg, warme lucht kan niet verder opstijgen, blijft in de onderste luchtlagen hangen.
Versnelde temperatuurstijging hiermee verklaard.

En bedenk, wat daarboven wordt uitgesproeid, komt op den duur in onze luchtwegen, ons lichaam, terug. Met alle gezondheid perikelen tot gevolg

. Is het dat ons en onze (klein)kinderen waard?




© Rudolf

28. feb, 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als psychotraumahulpverlener maak ik mij sterk om meer bekendheid te geven aan alle vormen en kleuren van misbruik, verwaarlozing, incest en geweld door vrouwen. Zo gaat dit stukje over gemaskeerd narcisme bij de vrouw, de zogenaamde stille en sensitieve narcist. Dit type narcisme blijft veel langer verborgen. Het grote misverstand bij narcisme is vaak dat men denkt dat de narcist bovenmatig veel of alléén maar van zichzelf houdt. De werkelijke narcist is echter niet in staat tot liefde, ook geen gevoel van eigenliefde en eigenwaarde. Een persoon met een daadwerkelijke narcistische persoonlijkheidsstoornis is vaak in de vroege jeugd psychologisch en emotioneel zo beschadigd, dat zij geen contact kan en wil maken met haar eigen innerlijke wereld. In wezen is zij bang voor haar eigen diep verborgen gevoelens van schaamte, schuld, waardeloosheid, minderwaardigheid en angst. Daarom creëert zij een valse gemaskeerde persoonlijkheid waarmee zij probeert energie en aandacht aan de buitenwereld te ontlokken en de enorme leegte in zichzelf op te vullen.

Zoals de maskerade van de bescheiden spirituele goeroe die aandacht lijkt te geven maar ondertussen alle aandacht van haar volgers opeist, de maskerade van de hoog gevoelige vrouw wanneer het haar eigen behoeftes aangaat, de maskerade van de uiterlijk perfecte moeder die binnenshuis veranderd in een ijskonijn, de maskerade van de fantastische onderneemster die een prijs krijgt voor haar bijdrage in de stad maar tegelijk een draak is voor haar personeel, etc, etc.

De stille sensitieve narcist kom je tegen waar je het niet vermoed. Ondertussen gaat er onder dat laklaagje van succes een kwetsbare, beschadigde, destructieve en zeer manipulatieve persoon schuil. De sensitieve narcist heeft een totaal andere verleidingstactiek om haar in je web te krijgen dan de dominante en openlijke narcist. Zij hebben op een subtiele manier het slachtofferschap tot een manipulatieve kunstvorm verheven, het kruipt onder je huid zonder dat je het in de gaten hebt. Het ligt nooit aan háár maar altijd aan de omgeving. Met haar dynamiek trekt de sensitieve narcist ondertussen wel alle aandacht naar zich toe.
Alles draait om háár.

 

Bron:  www.dewegnaarbinnen.nl
.

6. jun, 2018



Ik was zeven, denk ik.
En kwam van school terug richting huis gelopen.

Een drie etageflat met stenen trappen omhoog naar de ingang. Met op de begane grond de kelderboxen.
Wij woonden op de tweede etage.

Ik stond een opstap ervoor plotsklaps te kijken naar een klein kindje met een half gezicht.

Ik moet hebben staan schreeuwen van schrik.
Ik weet nog dat ik in de richting van het kindje wees.
Aanrennende mensen trokken mij er vandaan.

De volgende dag vertelde mijn vader dat het kindje met paard en wagen naar het ziekenhuis was gebracht.
Auto's waren er nog nauwelijks.
Waar het tegen middernacht jammerlijk overleden was.

Het was in een onbewaakt ogenblik van de eerste verdieping naar beneden gevallen.
Ze was op de vensterbank geklommen en kreeg ook het raam nog open.

Dat beeld.
Dit beeld uit mijn kindertijd is mij altijd bijgebleven.




© Rudolf