.

16. aug, 2018

 

 

 

 

 

 

 

als de zon in zee zinkt
zeeleven baadt in licht
zetten sterren de nacht aan
met de halve nieuwe of volle maan

als de wind waait van onderen
wolken tot aan de hemel reiken
meeuwen stilletjes plaats nemen
zal het binnen korte tijd gaan donderen

als er plots een verre ster fel oplicht
zijn laatste levensfase uitstraalt
men weer terug aan een kribbe denkt
dan is het niet aan ons gericht

de aarde een hemel ook vol armen
waar de mens z'n hel vaak huist
gesloopt in moordend tempo
bid en smeek niet om erbarmen

 


© Rudolf

12. aug, 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

de volle maan
schudde de zaden
uit mijn hand

op de aard
grof korrelig zand

het wachten blijft 
op nieuw wuivend graan
en lieflijke korenbloemen

een zonovergoten oogst
van zuivere aarde
zonder bestrijding

waar vlinder en de bij
opstaan uit de dood

ik zal vrijelijk genieten
van bloem en het brood

 


© Rudolf

11. aug, 2018

 

 

 

 

 

 

 


o hoogte

vanwaar
wordt
neergekeken

daal neder

 


© Rudolf

8. aug, 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

kijk omlaag, omhoog, naar opzij
ervaar de wind waait vanwaar het wil
waar het zaad landt, ontkiemt, wortelt

kijk omhoog, naar opzij
naar de dagelijks voorbij varende maan, zon
en sterren helder, kalmende of driftende wolken

kijk omlaag, omhoog, naar opzij
ontvankelijk, zonder kleppen
de wereld oogt zwart van de angst, van een dagelijks sterven

onvrijwillig vroeg, vaak
zonder veiligheid om te kunnen verblijven
te mogen verblijven 

 


© Rudolf

1. aug, 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

de koperen ploert
omarmt ons ademend
een hete dood

als een duivel
wiens rakende hand
al onze lichten dooft

de duisternis in
een valse klamme nacht
donker en zonder erbarmen

waarin wij eeuwig zijn
zonder praal
zonder pracht

 


© Rudolf