Gast gedichten

21. aug, 2019



Zonder grenzen, vliegende vogels,
vederlicht.
Gewichtsloos, krachtige slagen,
de prikkende doornen ontwijkend,
van blikken die staren naar een ding,
dat een mensenkind beschermd.
In metalen wielen omvouwt, bekeken,
genegeerd, vol medelijden en haat.
Ik schijn niet te bestaan, maar mijn licht
brandt, in mijn hart, omhulsel.
Ik ben grenzeloos, ik adem diep de lucht,
krachtig en intens, het leven in en
dans als een fladderende vlinder,
in al haar teerheid en liefdevol geluk.



© Hanneke

27. feb, 2019



Als een schaduw achtervolg je mij.
Ik zie jouw schaduw op de grond.
Een zwarte vorm vanaf de zij.
Je ogen, neus en mond.
Als een schaduw achtervolg je mij.
Zodat je me bijna aan zou raken.
Jouw schaduw is heel dichtbij.
Zo dicht, dat we samen,
één schaduw zouden kunnen maken.



© Miranda Vos-Damen


https://mirandasboekencorner.nl/
.

16. jun, 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een onderonsje met een padje
klein, groen, macho en stoer
knipoogde en zei; “Schatje!
Hou effe op met je geloer!”

Ik liet de pad zijn pad vervolgen
hij zocht en vond een muizengat
hierover was hij minst verbolgen
vertelde de vogel die het gezien had

Vervuld door schoonheid
zeeg ik neder in het gras
overvallen door mijn loomheid
die eigenlijk overgave was

 


© Nicole

 

https://elfentuin.wixsite.com/nicolerecourt

 

 

29. dec, 2017

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vandaag lok ik jou
niet maar morgen weer wél
Ik pendel en ik twijfel
wie mij interpreteren kan

Zij die zichzelf nog nooit
een blik
vol deernis om hun leven
gunden

Pijnstillers helpen niet
wanneer de genegenheid
geweerd
In plaats daarvan het puin

De buik gevuld met afgunst
Een jokkend ik dat zucht
omdat de datum nadert
Het telraam kraakt de tijd

Vandaag wil ik genieten
en druk op een verlichte knop
De lift zoeft
nederig naar benee met mij

Jij gondelt boven nog
en keert
de kaarten van het spel
met strakke blik

Ja vandaag verschilt van
morgenvroeg omdat
wij zichtbaar vergeten zijn
de liefde op te sieren

 


Foto Patina Steampunk

© G. E. Huisman

7. dec, 2017

 

 

omdat er niemand is
streel ik mezelf
ik weet wat fijn voelt
en wat niet

maar ik word niet echt verrast
en er is niemand die me ziet

toch geeft het troost als ik besef
dat jij nu ook in bed ligt
daar aan me denkt

en dat jij fantaseert over
wat je met mij doet
zodat je me op die manier
toch liefde schenkt

 

 

© Irene