15. feb, 2019

Zoet geborgen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Je raakt als mens zodanig ziels verbonden
dat je ogen als molens
steeds zoekende zijn naar een zwoele zucht

Je weet dat je hart gevlogen
elders klopt
gevoed door overheerlijke prikkels
een voortdurende liefde die nooit stopt

Je vouwt poezeriaans de maan op
in zijn vele stonden
verjaagt naar hartelust de donkere wolken
ver van de opwarmende zon

wacht op de vroeg
uit volle borst zingende en nestelende vogels
de lentezoet geborgen weidse blosjes
op een wang

 

 

© Rudolf