3. nov, 2018

Je kon

 

 

 

 

 

 

 

 

Het was een zalig bankje
Zo houterig in het bos
Wat oogde jij er heerlijk
Langzaamaan kwam je wat los

De zomerzon scheen strakgeel
Wat gaf je gezicht mooi kleur
Wij zaten daar en spraken
En snoven er elkaars geur

Je boog je hoofd zachtjes neer 
Ontspanning ik voelde trots
Weer los jezelf kon je zijn
Je sprak van branding jouw rots

 


© Rudolf