9. jun, 2017

Met een lach

 

 

 

 

 

 

 

ik zou je zo willen invangen
zodat je perfect in een reistas past
en ergens een warme kamer binnen gaan
waar wij samen het bed begrijpen
ik geduldig je ongedurigheid weg streel
met zachte heelmeesterhanden

wij intens samen diep slapen
als de late ochtendwind
de ramen zachtjes ontsluit
en langzaam open schuift

wij die dag innig omarmd
als een twee eenheid wandelen
onze verzonken voetstappen
op de grens van land en zee

dankbaar
en elke dag met een lach

 

 

© Rudolf