(Foto)lichten

8. apr, 2015

 

 

 

 

 

 

 

ben ik vreemd
 als ik verder zie
 mezelf verdiep
 in de zin van ons bestaan
 waarom hij de hemel verliet
 geheel met ons begaan

 ben ik vreemd
 als ik mij in geschriften verlies
 in poëtisch beschreven beelden
 van onze onwetende voorvaderen

 ben ik vreemd
 in de nachten te zien
 naar stelsels van waarschijnlijkheid van leven

 ben ik vreemd
 naar een andere wereld te verlangen
 mij daar harmonieus
 met aard en wezens te willen verbinden
 met alles een te willen zijn

 ben ik dan zo veel vreemd

 

 © Rudolf

 

7. apr, 2015

 

 

 

 

 

  



als er een kaars
voor ons brandt
vol licht en vol warmte

en ik glimlachend de kamer betreed
waar mijn aard
reeds in neergedaalde vrede leeft

en vlakt het water
waarin alles weerspiegelt
en valt de hemel in rode gloed

zoals een bestaanbare maker
het schone leven dat we delen
ons steeds tonen doet

laat ik al deze zwoele avonden
je warmbloedige schoot lachen

want gelijk aan deze wereld
is dit onze enige volmaaktheid

 

© Rudolf

 

22. mrt, 2015

 

 

 

 

 

 

  

een fraaie soms kille kust
een heiligdom
op gelaagd graniet
een plaats van vree en rust

een veilig havenzicht

een baken van vertroosting

als in stormende avondstonden
golven tegen rotsen slaan
de raaien naar de haaien gaan

begraaft men daar de dierbaren
onder mistroostige klokken
met uitzicht op de grillige baren

 

© Rudolf 

20. mrt, 2015



gezond goudbruin gegeten
het ambachtelijk geknede
bij het krieken van de dag

vermalen door korenaars molen
met ingevangen herfst
tot bloemvolkoren

vlijmscherp gesneden
machinaal van moeder aarde
of nog in handomdraai

mens levensgoud
waartussen korenblauw bloemt
gerijpt
onder strakke hemel
van waaruit de zomer gloeit

 

© Rudolf

 

10. mrt, 2015

 

 

 

 

 

 

 

houd dit beeld vast:

een kille ruimte, leeg, diepduister stil
geen ultrageluid, niet eens gefluister
niet één enkel licht of een ver geflonker
noch een wonder dat deze nacht ontsluit

niets van bouwstenen als DNA, eiwit
de essentie van leven, geheel niet in zicht
voort schrijdt het, tijdloos, zonder glans
als zwaar water, beklemmend, naargeestig

tot die ene speldenprik, vanuit het niets
een zeepbel die bolt en rekt, energie die
zomaar lekt, ergens, vanuit het nergens
een flits, een explosie, een magic ongekend

 

© Rudolf